Stichting Belangenbehartiging INOG
Indische NaOorlogse Generatie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

INFORMATIE

De INOG-problematiek is moeilijk uit te leggen. De gevolgen kunnen zijn: het afremmen of onderdrukken van gevoelens. Ook is het mogelijk dat mensen last hebben van angsten en concentratieverlies en/of werk- en relatieproblemen. Het is inmiddels een bekend gegeven dat de Tweede Wereldoorlog, ook meer dan 60 jaar na dato, problemen kan veroorzaken bij hen die het verleden niet of onvoldoende hebben verwerkt. En vaak worden die problemen weer doorgegeven aan de volgende generatie: de Tweede Generatie.

In het kort: Geschiedenis van het voormalig Nederlands-Indië 1940-1949.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden in het voormalig Nederlands-Indië veel Nederlanders en Indische Nederlanders door de Japanse bezetter geïnterneerd. Vrouwen en kinderen onder de 10
jaar in vrouwenkampen, jongens ouder dan 10 en mannen in zgn. jongens- en/of mannenkampen. Afhankelijk van het percentage Aziatisch bloed werden ook veel Indo-europeanen geïnterneerd. Diegenen die niet in een kamp verbleven voelden zich vogelvrij. Manlijke burgergeïnterneerden en krijgsgevangen, waaronder KNIL militairen werden te werk gesteld aan bijvoorbeeld de Birma spoorlijn of in Japanse mijnen. Op 15 augustus 1945 capituleerde Japan. Twee dagen na de Japanse overgave riep Ir. Soekarno de onafhankelijkheid van Indonesië uit. Hierna volgde de strijd om de dekolonisatie en verzelfstandiging van Indonesië (de zgn. Bersiap-periode). Vanaf september 1945 tot in de vijftiger jaren werden veel mensen gedwongen om het land te verlaten. Voor een groot aantal mensen had de oorlog (incl. de Bersiap-periode) ruim negen jaar geduurd.

Van huis en haard verdreven, alles achterlatend kwamen duizenden in Nederland aan. Deze mensen werden niet met open armen ontvangen. De meesten waren nog nooit in Nederland geweest. Door de capitulatie én sociale ommezwaai was het erg moeilijk om zich aan te passen. Nederland was aan de heropbouw bezig na de oorlog met Duitsland en had geen tijd, noch een luisterend oor voor de ervaringen en verhalen van deze repatrianten en migranten. Zij moesten op eigen houtje hun positie en plaats in de Nederlandse samenleving opbouwen. Vaak ver beneden het niveau dat ze in Nederlands-Indië

gewend waren. Ouders verwachtten van hun kinderen vaak grote prestaties. Ook moesten velen zich zowel aanpassen aan de regels en normen binnen het gezin, als aan de regels en normen van de Nederlandse samenleving, die vaak niet met elkaar in overeenstemming waren. Dit alles leidde voor veel mensen tot zware psychische druk. Maar ruimte om deze druk te herkennen en erkennen was er niet. Vooral niet terugdenken aan de verschrikkingen van de oorlog, maar presteren en scoren, dat was het motto!

 

Site gemaakt door A-Team Computers